Deel dit artikel

zelfs in vooruitstrevende en vrije samenlevingen staan vrouwen nog steeds relatief zwak en worden ze systematisch gediscrimineerd. de zaak weinstein en de vele andere zaken die recent door het #metoo-initiatief aan het licht kwamen, illustreerden nogmaals hun kwetsbaarheid. die wordt al te vaak uitgelegd als het onvermijdelijke gevolg van de inherente verschillen in gedrag en vaardigheden tussen mannen en vrouwen. maar hoeveel van die algemeen aanvaarde verschillen werden ook werkelijk wetenschappelijk aangetoond?

De mythe van het geslachtelijke brein

Rudi D’Hooge

Toen ik eind 2017 aan New York University verbleef (onder meer aan de afdeling van de bekende neurowetenschapper Joe LeDoux, waarover ik het hieronder nog even zal hebben), woedde de mediastorm rond grensoverschrijdend gedrag en seksuele geweldpleging in de Amerikaanse filmindustrie en politiek in alle hevigheid. Het kritische weekblad The New Yorker berichtte uitgebreid over de casus van filmmagnaat Harvey Weinstein, met werkelijk onthutsende verhalen over zijn jarenlange, ongeremde mannelijke predatie. De schatrijke Weinstein ging er als vanzelfsprekend vanuit dat vrouwen, die werden aangeworven binnen zijn invloedrijke bedrijf, ook hemzelf uitgebreide diensten moesten bewijzen, vaak onder dwang en zonder mogelijkheid van verweer. Onthutsend was bovendien dat zijn gedrag reeds vele jaren een soort van publiek geheim vormde en velen er zelfs vanuit gingen dat het een aanvaardbare praktijk was binnen deze toch ‘losbandige’ sector. Ondertussen werd Weinstein formeel aangeklaagd, maar nog steeds blijkt hoe dubbelzinnig de Amerikaanse samenleving tegenover deze problematiek staat. De Amerikaanse discussie wordt uiteraard erg vertroebeld door een president, die ondanks publieke bewijzen van expliciet misogyne uitspraken en bijbehorend gedrag (om nog te zwijgen van flagrante incompetentie), in staat was te winnen van een vrouwelijke tegenkandidaat. Een uitsluitend Amerikaanse problematiek is dit echter allerminst. De zaak Weinstein en vele van de miljoenen zaken, die door het #metoo-initiatief aan het licht kwamen, situeren zich strikt genomen in de criminele sfeer, maar in algemene zin illustreren ze helaas toch ook de kwetsbaarheid van vrouwen in onze samenlevingen. Rond dezelfde periode werd, eveneens in The New Yorker, de zwakke professionele situatie van vrouwen in de technologie- en informatiesector aangeklaagd met verhalen van systematische geringschatting door (mannelijke) leidinggevenden en gemiste promoties ondanks gelijke of superieure bekwaamheid. De problemen van vrouwen in dergelijke sectoren werden eveneens als normaal beschouwd door leidinggevenden en collega’s. Het is hoogstens een spijtige, maar onvermijdelijke consequentie van de inherente ‘wetenschappelijk bewezen’ verschillen in gedrag en vaardigheden tussen mannen en vrouwen. In werkelijkheid is het vooral een bewijs van hoezeer vrouwen, zelfs in de meest vooruitstrevende en vrije samenlevingen, nog steeds relatief zwak staan en systematisch gediscrimineerd worden.

Het vervolg van dit artikel lees je in de papieren versie van Karakter 63. De volledige tekst verschijnt later online.
Deel dit artikel
Gerelateerde artikelen