Deel dit artikel

vergeet de ‘stiff upper lip’, de britten excelleren in de kunst van het wenen. In weeping britannia. portrait of a nation in tears helpt de britse historicus thomas dixon de mythe de wereld uit dat de eilandbewoners niet in staat zijn een traan weg te pinken. het ideaal van de onbewogen brit vindt volgens dixon zijn oorsprong in drie belangrijke momenten in de geschiedenis: de reformatie, de franse revolutie en (de uitbouw van) het britse imperium.

Een kleine geschiedenis van een natie in tranen

Tine Van Osselaer

Vergeet de ‘stiff upper lip’, de Britten excelleren in de kunst van het wenen. In zijn Weeping Britannia. Portrait of a Nation in Tears (2015) schrijft Thomas Dixon een tranenrijke geschiedenis van de religieuze huilbuien van Margary Kempe tot het elegante wenen in reality-tv-programma’s als ‘The Voice’. Zijn betoog maakt duidelijk dat de emotionele incontinentie van de ene duidelijk niet de louterende traan van de andere is. Als er één universele waarheid moet worden aangenomen dan is het volgens Dixon deze: de traan kan zowat alles betekenen, afhankelijk van de mentale, sociale en narratieve context. Tranen zijn niet alleen het fysieke bijproduct van een droeve gebeurtenis, ze zijn in elke variant van het emotionele spectrum op te merken en kunnen verschillende functies krijgen. Ze kleuren vreugde, religieuze extase en woede, maar kunnen ook gelden als het bewijs van ouderlijke liefde, vrouwelijkheid en mededogen. Ze kunnen worden opgewekt door emoties, sensaties, gedachten en herinneringen, en dit zowel in de publieke als in de private sfeer.

Het vervolg van deze tekst lees je in de papieren versie van Karakter 58. De volledige bijdrage verschijnt later online.

Deel dit artikel
Gerelateerde artikelen