Deel dit artikel

dunnefilmtechnologie is een goedkope vorm van elektronica, die bestaat uit een aantal dunne geleidende en niet-geleidende laagjes die op plastic folie worden aangebracht. plastic chips zijn goedkoop en flexibel en maken daarom heel wat nieuwe toepassingen mogelijk, zoals slimme verpakkingen voor gebruiksgoederen. zeker in een wereld waarin steeds meer toestellen en objecten met het internet en met elkaar verbonden zijn, is dit een belangrijke evolutie.

Tussen feit en fictie. De opkomst van plastic elektronica

Kris Myny

In 1973 schreef sciencefictionschrijver en futuroloog Arthur C. Clarke dat elke voldoende geavanceerde technologie niet te onderscheiden valt van magie. In een aantal recente artikels over het onderzoek naar plastic microchips (onder meer in De Tijd en EOS) legden journalisten de link naar de wereld van Harry Potter, meer bepaald naar de bewegende figuren op snoepverpakkingen, foto’s en kranten. Een mooie en flatterende vergelijking was dit, maar momenteel nog grotendeels toekomstmuziek. Er zijn nog wel wat stappen nodig voor de technologie kan tippen aan de verbeelding van J.K. Rowling. Maar opvouwbare of uitrolbare beeldschermen, papieren speelkaarten waarbij de dame naar je knipoogt, boeken waarvan de afbeeldingen eigenlijk geïntegreerde beeldschermen zijn of slimme verpakkingen die van kleur veranderen naargelang van de versheid van het product, ze behoren allemaal tot het potentieel van de ‘dunnefilmtechnologie’. Dit is een goedkope vorm van elektronica die niet langer gemaakt wordt van silicium, maar bestaat uit een aantal dunne geleidende en niet-geleidende laagjes die op een plastic folie worden aangebracht.

Het vervolg van dit artikel lees je in de papieren versie van Karakter 60. De volledige tekst verschijnt later online.
Deel dit artikel
Gerelateerde artikelen