Deel dit artikel

op 23 juni 2016 koos een – weliswaar kleine – meerderheid van de britten voor een uitstap uit de europese unie. het bleek echter niet zo eenvoudig om die keuze van het ‘voltallige’ volk zonder meer in de praktijk om te zetten. zo bracht de brexit opnieuw vragen naar boven over de soevereiniteit van het volk. nieuw zijn die niet. al in de zestiende eeuw publiceerde de franse historicus, jurist en filosoof jean bodin een minutieuze analyse van het concept soevereiniteit.

Is het soevereine volk ook democratisch?

Erik de Bom

Toegegeven, het verschil was klein, maar toch heeft een meerderheid van de Britten zich op 23 juni 2016 uitgesproken voor een uitstap uit de Europese Unie (EU). Dat er grote regionale verschillen waren in het stemgedrag (in Schotland en Noord-Ierland stemde een meerderheid voor het remain-kamp, terwijl Engeland en Wales kozen voor het leave-kamp) en ook grote verschillen tussen de leeftijdsgroepen (jonge kiezers wilden veel liever in de EU blijven dan oudere) deed er niet toe. Ook het feit dat maar een deel van de bevolking deelnam aan het referendum – zo’n 72 procent – deed niet ter zake. ‘Het’ Britse volk had gesproken. En daarmee leek voor de hand te liggen wat er gedaan moest worden: de nieuwe premier, Theresa May, moest het befaamde artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie dat een vertrek uit de Unie mogelijk maakt, in werking doen treden. Maar zo eenvoudig was het niet. Wat bleek? Volgens een beslissing van het High Court of Justice moest het Britse parlement zijn zegen geven voor de opstart van de uittredingsgesprekken. De regering tekende beroep aan, maar ook het Supreme Court volgde de redenering van de lagere rechtbank: geen uitstap zonder goedkeuring van het parlement.

Het vervolg van dit artikel lees je in de papieren versie van Karakter 59. De volledige tekst verschijnt later online.

Deel dit artikel
Gerelateerde artikelen