Deel dit artikel

het amerikaanse rechtssysteem roemt zichzelf als zou het de rechten van onschuldigen respecteren. niets is minder waar, argumenteert marc morje howard. het is onaanvaardbaar bestraffend, wraaknemend, meedogenloos en gebaseerd op rassendiscriminatie. maar niet alleen in de verenigde staten worden de mensenrechten van geïnterneerden geschonden.
critici van de ‘harde aanpak’ pleiten voor een rehabilitatie van de rehabilitatie.

De wreedheid voorbij: naar een menselijke rehabilitatie voor gevangenen

Katrien Hertog

Met Unusually Cruel: Prisons, Punishment, and the Real American Exceptionalism schreef Marc Morje Howard vorig jaar een baanbrekend boek dat het ongewoon wrede karakter van het Amerikaanse strafrechtelijke systeem blootlegt. Daarmee onderbouwt hij niet alleen een algemeen bekende stelling, maar wil hij ook een perspectief voor verandering in de toekomst bieden. De drijfveer voor Howard om dit boek te schrijven was het persoonlijke contact met een jeugdvriend die – gearresteerd voor de moord op zijn ouders – gevangen zat in een onmenselijk systeem. Hoewel Howard geloofde dat zijn vriend onschuldig was, werd die het slachtoffer van ‘een corrupte detective, overijverige aanklagers en onbarmhartige media’ en veroordeeld tot vijftig jaar gevangenisstraf. Howard zette zich samen met vele anderen in voor deze zaak, tot zijn vriend uiteindelijk – na zeventien jaar onterechte opsluiting – vrijgelaten werd. Vanuit die persoonlijke ervaring ging Howard zich vervolgens interesseren voor honderden andere gevallen van onjuiste veroordelingen, waarvan hij het totale aantal in de tienduizenden schat. Zo kreeg hij steeds meer inzicht in een aantal systemische gebreken en kwam hij tot het besluit dat het Amerikaanse strafrechtelijke systeem ‘onaanvaardbaar bestraffend, wraaknemend en meedogenloos’ is, en bovendien ‘gebaseerd op rassendiscriminatie’. Dit is in felle tegenspraak met de algemeen verkondigde retoriek dat het Amerikaanse rechtssysteem ‘de rechten van de onschuldige beschermt’, ‘het beste in de wereld is’ en mensen ‘kleurenblind’ behandelt.

Het vervolg van dit artikel lees je in de papieren versie van Karakter 63. De volledige tekst verschijnt later online.
Deel dit artikel
Gerelateerde artikelen